Γενική στο σπίτι και τα μυαλά στα κάγκελα μέρος 1ο!

Σε ποιο παιδί όταν η μανούλα έκανε γενική δεν γεννιόταν η διάθεση να μετακομίσει όσο διαρκούσε; Όσο και να μου άρεσε αυτή η αίσθηση γενικής καθαριότητας που άφηνε το σπίτι μετά, όσο διαρκούσε ήξερα ότι έχω να κάνω ένα σωρό πράγματα. Να βοηθήσω δηλαδή στην αρχή και να αναλάβω όσο μεγάλωνα και περισσότερα.

Όταν αργότερα μπήκα στο δικό μου το σπίτι και όλες αυτές τις ομορφιές που λέγονται δουλειές σπιτιού έπρεπε να είναι ολόδικές μου, πέρασα από διάφορες φάσεις. Κυρίως εμμονής. Ναι, ναι…καλά διαβάσατε. Εμμονής. Γιατί φαντάζομαι μόνο εμμονή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η φάση στην οποία κάνεις δουλειές πολλές ώρες την ημέρα και σκουπίζεις και 2 φορές και φέρνεις 15 βόλτες το σπίτι για να δεις αν τυχόν έχεις αφήσει κάτι που να δηλώνει ατέλεια πριν καθίσεις να απολαύσεις (ορίστε; χα χα χα) κάποια ώρα με κάτι που σε ευχαριστεί πραγματικά και δεν περιλαμβάνει σκούπα ή ξεσκονόπανο.

Βέβαια τα πράγματα δεν ήταν τόσο «τραγικά» όλο τον καιρό γιατί ανά διαστήματα με έπιανε μια παραίτηση και δεν είχα διάθεση να φτιάξω τίποτα. Το πρόβλημά μου δεν ήταν η καθαριότητα. Θα έλεγα η αταξία. Όλο και κάποια πραγματάκια που δεν ήταν η θέση τους να είναι εκεί, ξέφευγαν, δίνοντάς μου την «εντύπωση» στο Παρθενίστικο μυαλό μου (μμμ…τώρα καταλάβατε…το βλέπω) ότι αφού θα συμμαζέψω (το ένα ρούχο που άφησε η κόρη μου, το πρωί και το ένα μπουκαλάκι νερό που ξέχασα ) να μην σκουποσφουγγαροξεσκονίσω να είναι όλα τέλεια; pexels-photo-698170.jpeg

Μην το ψάχνετε…γιατρειά δεν υπάρχει…χα χα χα

Βέβαια, όπως βρισκόμουν σε αυτό το άκρο, εύκολα πεταγόμουν και στο άλλο. Κυρίως όταν ψυχολογικά ήμουν λίγο πεσμένη, και ευτυχώς όχι πολύ συχνά. Και λέω ευτυχώς γιατί σε αυτή την περίπτωση πάλι μπροστά σου τα βρίσκεις.

Φαντάζεστε λοιπόν ότι το να κάνω γενική ήταν μια λύση ώστε να ξέρω ότι έχω καθαρίσει / συμμαζέψει / οργανώσει τα πάντα σε κάθε δωμάτιο τέλεια και τι ωραία προχωράω στο επόμενο.

Έλα όμως που η γενική ενός σπιτιού δεν τελειώνει σε μια μέρα… και έλα που η σκόνη είναι μια ενότητα από μόνη της για την οποία θα μιλήσουμε κάποια στιγμή και ξανακάθεται την ίδια μέρα εκεί από όπου εσύ την έχεις διώξει….και έλα που εκνευρίζεσαι….και σύντομα επαναλαμβάνεις την ίδια γενική….

Όμορφα!

Μπορεί να έχω αυτή την σχέση με τις δουλειές αλλά εκείνο το παιδί που τσαντιζόταν με τις δουλειές την ώρα που ήθελε να κάνει κάτι πιο διασκεδαστικό, τσινάει κατά καιρούς μέσα μου! Και έξω μου χα χα χα

Ακούγοντας παντού τις ίδιες συζητήσεις, παράπονα, γκρίνιες και κούραση για τις δουλειές σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί….κάπου υπάρχει εκείνη η χρυσή τομή που κάνεις  αποτελεσματικές δουλειές και έχεις και ελεύθερο χρόνο. Η ζωή κυλάει και δεν είναι και ότι καλύτερο τα καλύτερά μας χρόνια να τα περνάμε τραγουδώντας: «σκουπίζω, σφουγγαρίζω και σιγοτραγουδώ!»

Οπότε και το δούλεψα λίγο στο μυαλό μου….

Για αρχή: το αγαπημένο μολύβι και χαρτί!

pexels-photo-296886.jpeg

 

Advertisements